Jonathan Wilson is en blijft een opvallende verschijning. Hij leverde
inmiddels drie bejubelde soloalbums af, en kiest er toch regelmatig voor
om in de luwte te blijven. Hij speelde in de band van Robbie Robertson,
en het laatste jaar, nota bene na het uitbrengen van het geweldige Rare
Birds, koos hij ervoor om op toer te gaan als bandlid van Roger Waters.
Ergens vond hij toch de tijd om te reflecteren, want de man besloot op
een goed moment om voor zijn nieuwste album niet opnieuw in de sfeer van
Laurel Canyon te duiken, maar terug te gaan naar zijn roots in North
Carolina. Daar vond hij de inspiratie voor Dixie Blur, een opvallend
spaarzaam gearrangeerd album. Opgenomen in het nabije Nashville, hangt
er een countrysfeer op dit album, maar is het ontegenzeggelijk een
modern album van een veelzijdig artiest. ’69 Corvette, met letterlijk
Wilson’s heimwee weergegeven, (“I Miss My Home”) krijgt een prachtige
lading door de fiddle van oudgediende Mark O’Connor. Het naar een
uitbundig eind toewerkende New Home, krijgt de melancholie van de Pedal
Steel mee, bespeeld door Russ Pahl, die we kennen van zijn werk met Dan
Auerbach, Nathaniel Rateliff en Lana del Rey. Jonathan Wilson heeft
zichzelf nog nooit herhaald, en ook dit keer weet hij met een meer
traditionele sound een wonderbaarlijk mooi album af te leveren.
Recensent
mania: Jurgen Vreugdenhil